Tijdens mijn werk in de kinderopvang ben ik hier al vaker tegen aan gelopen. Je ziet bepaalt gedrag bij een kind en je wilt dit verder onderzoeken. Wanneer het kind wordt op gehaald spreek je zijn vader aan. “Goh, André had weer een heerlijk dwarse bui vandaag, bij iedere vraag was het antwoord nee. Hoe is dat bij jullie thuis?”

En dan zie je het gebeuren: papa begint een beetje te draaien, en stotterend komt er dan een soort van antwoord: “ehh, ja maar niet zo vaak hoor….Vader vindt het duidelijk ongemakkelijk en voelt de vraag wellicht als een aanval op hoe hij zijn kind opvoed. En dat terwijl mijn intentie van de vraag is om er achter te komen of hij dit überhaupt herkent of dat gedrag is wat André alleen bij ons laat zien. En als hij het wel herkent hoe zij er dan thuis mee omgaan, of zij een idee hebben op welke momenten zij dit gedrag vooral zien, of er misschien iets is gebeurd of veranderd waardoor André dit nu meer laat zien….zodat ik André optimaal kan ondersteunen in zijn persoonlijke groeiproces.

Wat is dat toch dat het ons als ouder zo raakt wanneer er een vraag komt rondom gedrag van ons kind? (Ja ik spreek over ons want ook ik herken dit als moeder van vier kinderen!) Wat zit daar achter? Een gevoel van falen als ouder omdat ons kind afwijkend gedrag laat zien? Dat wij het als ouder niet goed doen in onze opvoeding? Dat je niet wilt dat je kind als anders gezien wordt?

Of is het eigenlijk vooral dat er stukken in onszelf worden geraakt? Het gevoel van niet goed genoeg zijn, het geen fouten mogen maken, niet anders dan anderen willen zijn? Ik ben eigenlijk wel heel benieuwd naar hoe dat bij jullie is, herken je dit? Hoe ga jij hier mee om?

Hoe zou het zijn wanneer je hier anders naar kan kijken of het juist aan zou kijken zodat je die gevoelens van falen en geen fouten mogen maken los zou kunnen laten. Dat zou toch heerlijk zijn! En weet je wat helemaal fijn is: dat alles wat jij daarin doet ook nog eens een effect heeft op hoe jouw kind verder door het leven gaat.

Ik heb zelf ervaren dat de S.C.M.H. methode (Shungite Chakra Meridiaan Healing) hier een hele fijne ondersteuning bij kan zijn. Op een zachte, warme manier leer je om emoties te voelen, te benoemen en te transformeren. Zowel voor jezelf als voor je kind(eren) een groot cadeau!

Wil je hier eens meer over lezen? Neem dan hier een kijkje.